wtorek, 7 kwietnia 2015

Informacja

Hej. 
Nigdy nie myślałam, że stworzę takiego posta. Jednak wiem, że nie zaglądałam tu sporo czasu. Zastanawia mnie czy wgl ma jakiś sens dalsze pisanie tej historii. Chciałbym znać waszą opinię. Jeżeli ktokolwiek tu zagląda, niech napiszę coś w komentarzu :)
Zapraszam także na:
http://explore-our-destiny.blogspot.com/
http://discover--my--soul.blogspot.com/
http://behind--enemy--lines.blogspot.com/

czwartek, 4 kwietnia 2013

Rozdział 1

                                        Rozdział 1

Siedziałam na drewnianej ławce w londyńskim parku. Rozglądałam się dookoła i podziwiałam uroki przyrody. Przeniosłam swój wzrok na pewną dziewczynkę. Śmiała się, a w jej oczach widać było iskry radości. Rozglądała się i dalej śmiała. Na moją twarz mimowolnie wkradł się uśmiech. Przyglądałam się jej z lekkim uśmiechem, ale gdy zauważyłam kto był powodem tej radości z twarzy zszedł mi uśmiech. W sercu poczułam lekkie ukłucie. Była tam wraz z ojcem, który za wszelką cenę chciał by jego córka była szczęśliwa. Spuściłam głowę i przymknęłam powieki.
Jej śmiech roznosił się po całej sali. Tańczyła i próbowała nie zważać na ojca, który nagrywał każdy jej ruch.
- Tato przestań!- krzyknęła przez śmiech dziesięciolatka. Jej ojciec cały czas ją rozśmieszał, przez co dziewczynka myliła kroki baletowe. 

- Ale tata nic nie robi. - bronił się 33-latek. Uśmiechał się na widok swojej rozweselonej córki. Od zawsze była oczkiem w jego głowie. Jedyna córka. Kiedy się smuciła za wszelką cenę próbował ją rozweselić. 
- Tato bo mi nie wyjdzie- dalej wymawiała słowa przez śmiech, ale usilnie próbowała nie skupiać się na minach swojego ojca. Przymknęła powieki i wzięła głęboki oddech. Otworzyła je po chwili i już sekundę później wykonywała swoją choreografię. Jej ojciec nagrywał ją z lekkim uśmiechem. Był z niej dumny, a ona o tym wiedziała. 
Otworzyłam oczy, a na policzku poczułam coś mokrego. Zatarłam to opuszkami palców. Nie miałam zamiaru płakać. Wypłakałam się przez ostatnie kilka miesięcy. Każdy dzień przynosił nową porcję łez.

                                                        ***
Weszłam do budynku i zaczęłam rozglądać się w celu znalezienia pewnej osoby. Rozglądałam się i nerwowo stawiałam każdy krok. Czułam jak moje ciało drga.
- Brad!- krzyknęłam gdy zauważyłam znaną mi sylwetkę. Brunet słysząc mój krzyk odwrócił się do mnie i chytrze uśmiechnął.
- Kogo my tu mamy. - powiedział, a na twarzy dalej widniał ten sam uśmiech. - Moja ulubiona klientka.
- Zamknij się i dawaj towar. - powiedziałam zniecierpliwiona.  Chłopak uśmiechnął się pod nosem i wyciągnął z kieszeni pakunek. Sama sięgnęłam do swojej i wyjęłam pieniądze. Wymieniliśmy się tym, a ja następnie odwróciłam się i ruszyłam ku wyjściu. Wyszłam z budynku i uśmiechnęłam widząc w ręce torebeczkę. Schowałam ją do kieszeni i poszłam w kierunku domu Jess.

Zapukałam do drzwi i czekałam aż moja przyjaciółka mi je otworzy. Włożyłam ręce w kieszeni płaszcza i patrzyłam w płytę drzwi.
- Witaj Alison - ujrzałam w progu Lolę. Przyjrzała mi się i westchnęła.
- Hej Lola - powiedziałam i czekałam aż mnie wpuści. Dziewczyna to zrobiła, ale kiedy przechodziłam obok niej zatrzymała mnie ręką.
- Znów? - zapytała, a ja przymknęłam powieki. - Znów to zrobiłaś? - powiedziała rozczarowanym tonem. Spojrzałam na nią i jedynie wzruszyłam ramionami. Minęłam ją i ruszyłam w stronę pokoju przyjaciółki. Kiedy je otworzyłam moim oczom ukazał się nie za miły widok.
- Boże ogarnijcie się trochę, rodzice są w domu. - powiedziałam, a Jess i Alex błyskawicznie się od siebie odsunęli. Dziewczyna poprawiła koszulkę i zapięła zamek od spodni, a chłopak nerwowo zapiął koszulę.
- Wiesz oni chociaż pukają- powiedział wrednie Alex. Obdarzyłam go nienawistnym spojrzeniem i usiadłam na fotelu.
- Alex zostaw nas same - powiedziała Jess, a kiedy on nie chciał tego zrobić obdarzyła go takim samym spojrzeniem. Kiedy chłopak wyszedł spojrzała na mnie z rozczarowaniem.
- Znów? - zadała to samo pytanie co siostra, a ja wywróciłam oczyma. - Alison zrozum,  że nie możesz tego robić. - powiedziała podniesionym tonem, a ja położyłam nogi na stoliku.
- Pieprzy mnie to co mogę, a co nie mogę. - powiedziałam wyjmując z kieszeni fajki. Zapaliłam jedną i wydmuchnęłam dym prosto na jej twarz kiedy chciała mi je zabrać.
- Twój ojciec...- zaczęła, ale ja jej przerwałam.
- Mojego ojca już nie ma. Jest tylko marmurowa płyta z jego imieniem. - powiedziałam zaciągając się, a ona spojrzała na mnie smutno.
- Alison on by tego nie chciał. - ciągnęła dalej zabierając mi papierosa.
- Wiesz...go nie obchodziło, że nie chciałam by tam jechał. Czułam, że coś się stanie, a on? Zwykłe: będzie dobrze córeczko. - powiedziałam, a mój głos w pewnym momencie się załamał.
- Alis...- spojrzałam na nią ze łzami w oczach i zabierając moją torebkę z fotela szybko wyszłam z pomieszczenia, a następnie z domu.
Szłam, a z moich oczu lały się łzy. Tak wpadłam w to bagno. W coś co jeszcze niedawno uznawałam za niemożliwe. W narkomanie. Po feralnym wypadku mojego ojca, sięgnęłam po to świństwo. Najpierw tylko na spróbowanie, a nim się obejrzałam byłam już uzależniona. Przez to zmieniłam się nie do poznania. Chciałam przestać cierpieć. Czy przestałam? Nie

                                                                  ***
Siedziałem u siebie i oglądałem jakieś stare zdjęcia z dzieciństwa. Uśmiechałem się pod nosem przez wracające wspomnienia.
Wziąłem w ręce jedno ze zdjęć i uważnie mu przyjrzałem. Byłem na nim dziewięcioletni ja i siedmioletnia dziewczynka. Miała piękne brązowe włosy za ramię, a jej oczy były brązowe jak mleczna czekolada. Od razu włączyłem laptopa i nagranie na które trafiłem kilka tygodni temu. Obejrzałem je znów dokładnie i porównałem tańczącą dziewczynkę do postaci na zdjęciu. Tak... to była ta sama osoba. Moja mała Alison. Która już nie jest taka malutka. Z opowiadań cioci wynika, że ta dziewiętnastolatka po śmierci mojego wuja, a zarazem chrzestnego załamała się. To już nie ta sama dawna Alison.
- Co tak oglądasz? - za plecami usłyszałem głos mojego współlokatora, a także przyjaciela.
- Zdjęcia i filmy z przeszłości. - powiedziałem dalej patrząc na laptopa. Jake podszedł do laptopa i przyjrzał tańczącej dziewczynce.
- Wow. Mała dała czadu. - powiedział z lekkim uśmiechem- znasz ją? - zapytał spoglądając na mnie.
- Tak, to moja kuzynka.- oznajmiłem i przewinąłem na nagranie sprzed 3 lat.
- To ta sama dziewczyna? - powiedział ze zdziwieniem, a ja pokiwałem twierdząco głową. - Wow. Ma talent. Musi być dobrą tancerką. - Jake zna się na tym. Jego ojciec był sławnym choreografem, a on sam tańczy. Tak samo jak ja, ale mi daleko do niego.
- Była. - powiedziałem wstając i kładąc pudełko ze zdjęciami z powrotem na półkę.
- Co? - zapytał niepewnie, z pewnością dlatego, że moja odpowiedź zabrzmiała tak, jakbym oznajmił, że owa dziewczyna nie żyję.
- Nie, nie umarła. Żyję, ale nie zamierza więcej tańczyć. - oznajmiłem ze zrezygnowaniem.
- To szkoda. Bo marnuje talent - oznajmił patrząc dalej w monitor laptopa, a ja rzuciłem w niego poduszką.
- Przestań się ślinić, to moja kuzynka i mieszka miliony kilometrów stąd. - oznajmiłem, a on już zaczął się tłumaczyć.
- Co? Po prostu....ma talent i to wielki.
- Tak, a ci gały wychodzą na jej widok. - oznajmiłem ze śmiechem i minąłem go.
- Pfff - usłyszałem za sobą.
                                                               ***
OMG, kurde co ja napisałam. Wiem, zawiedliście się na tym na górze...... Pisałam to tydzień. Ostatnio znów moje życie..... po prostu mam trudne chwile znów. Teraz nie z mojej winy, ale z winy świata zewnętrznego.
Okej nie będę was nudziła. Do następnego :*
Pa

czwartek, 14 marca 2013

.

                                            Prolog       

Marzenia o zostaniu księżniczką....Jej nie dotyczyły. Już gdy miała 5 lat oznajmiła ojcu i matce, że marzy o karierze tanecznej. Jej tata wierzył w nią i jej zdolności, ale jej matka była przeciwna. Zawsze mówiła, że z tego nie wyżyję, a jedna głupia kontuzja może przekreślić jej karierę. Wolała by jej jedyna córka zajęła się czymś innym. By ruszyła w stronę kariery prawniczej albo medycznej. Mimo to ojciec dalej stawał po stronie córki i jej marzeń. Zapisał ją na lekcje baletu, a gdy skończyła 13 lat na zajęcia taneczne. Chodził z nią na każdy występ i podziwiał jej talent. Tak, miała go. Z czasem zatraciła się w tańcu na tyle, że gdy przez grypę nie mogła iść na lekcje nosiło ją. Kiedy skończyła 16 lat poszła do szkoły tanecznej, a jej ojciec dalej ją wspierał. Nawet jej matka przestała się opierać. Jej tata dalej był na każdym jej występie. Śledził jej karierę aż od samego początku do....samego końca. 
                                                                           ***
Wracała właśnie z Jess i Lolą z próby. Śmiały się wniebogłosy jak zwykle. Lola była od nich starsza od 2 lata i właśnie w tym roku kończyła 19 lat. Jessica była w wieku Alison. Znały się od piaskownicy. Zawsze razem, nierozłączne. Wraz z Lolą i Moly - siostrą Jess, tworzyły nierozłączną paczkę. Dziewczyny rozeszły się, a Alison jak zwykle weszła do rezydencji z wielkim uśmiechem. W holu zobaczyła Wandę, ich sprzątaczkę. Staruszka nie miała jak zwykle tego miłego uśmiechu, ale wyraźny grymas. Do tego w kącikach oczu zbierały jej się łzy.
- Wszystko dobrze Wando? - zapytała wyraźnie zmartwiona Alison. Staruszka podniosła wzrok i spojrzała na nią swoimi smutnymi, blado niebieskimi oczami.
- Tak panienko, mama na panienkę czeka w salonie. - oznajmiła jej 65 latka.
- Dziękuje - odpowiedziała 17 latka i zaniepokojona udała się do salonu.

Dziewczyna weszła do pomieszczenia. Ujrzała w nim jej matkę, siedziała nad albumami łkając.
- Mamo wszystko dobrze? - zapytała podchodząc do kobiety i zajmując miejsce obok niej. Kobieta przejechała opuszkami palców po jakimś zdjęciu i spojrzała na córkę pustymi, zapłakanymi oczami.
- Alison....twój ojciec....miał wypadek...- powiedziała zapłakanym i smutnym głosem zerkając na fotografię.
- Co?! Jedźmy do niego! - powiedziała zmartwionym głosem wstając.
- Nie- powiedziała kobieta zatrzymując ją - Twój ojciec....zginął.

I właśnie te słowa zmieniły je doszczętnie. Zniszczyły nadzieję....na spełnienie marzenia i życie jak dawniej.
                                                                       ***
Wiem uznacie mnie za wariatkę, że założyłam tego bloga, ale coś mnie tchnęło i muszę to napisać. Widzicie, że bohaterowie różnią się od tych na innych blogach. Np. nigdy nie pisałam o Ashley, Zacku itd. Ale jednak też coś mnie wzięło. Mam nadzieję, że ten blog wam się spodoba. Proszę o komentarz i jeżeli chcesz być informowanym napisz do mnie w komentarzu, gg: 43048044 lub na tt: @Medicatus_hope .
Sya